W trakcie swoje działalności prawnicy Kancelarii Nowosielski, Gotkowicz i partnerzy Adwokaci i Radcy Prawni, doprowadzili do wydania przełomowych orzeczeń w precedensowych sprawach. Poniżej przedstawione zostały omówienia poszczególnych spraw wraz z podaniem tez orzeczeń Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zapadły na gruncie spraw prowadzonych przez prawników Kancelarii.
1. „Kamienice Gdańskie”
W 1945 roku po wyzwoleniu Gdańska w mediach ukazał się apel do obywateli polskich, aby osiedlali się w Gdańsku i odbudowali miasto udowadniając, że Polska potrafi przywrócić Gdańsk ze zniszczeń wojennych do świetności i, że Polska zasługuje na Ziemie Odzyskane. Patriotycznie nastawione społeczeństwo Polskie na ten apel zareagowało pozytywnie i podjęło trud odbudowy Gdańska. Początkowo w 1945 roku Zarząd Miejski w Gdańsku z osobami, które chciały miasto odbudować podpisywał wieloletnie umowy dzierżawy, na mocy których osoby te przystępowały do wznoszenia miasta z ruin, a jednocześnie gwarantowano w nich odbudowującym prawo pierwokupu odbudowanych nieruchomości, gdyby były wystawiane na sprzedaż.
2. Aleksander Kwaśniewski c/a „Życie”
W sierpniu 1997 roku w dzienniku ogólnopolskim „
Życie” Tomasza Wołka i w gazecie lokalnej „
Dziennik Bałtycki” ukazały się artykuły zatytułowane „
Wakacje z agentem”, których przedmiotem miały być ewentualne spotkania w czasie wakacji w Cetniewie Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z agentem Wladymirem Aułganowem. Przed publikacją tych artykułów dziennikarze przez ponad dwa miesiące zbierali materiały w ośrodku wypoczynkowym „
Cetniewo”, zapoznali się ze wszelkimi możliwymi dokumentami, które im udostępniono a także rozmawiali ze wszystkimi osobami, które miały jakąkolwiek wiedzę na ten temat, na koniec zwrócili się także do Prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego z prośbą o wywiad na temat domniemanych spotkań z agentem rosyjskiego wywiadu.
3. Zabużanie
Realizacja roszczeń osób, które w związku z wojna rozpoczętą w 1939 roku, pozostawiły nieruchomości na terenach nie wchodzących w skład obecnego obszaru państwa polskiego i, które na mocy umów międzynarodowych, zawartych przez państwo polskie miały otrzymać równowartość pozostawionego mienia od początku, tj. od 1944 roku napotykała na ogromne trudności. Miały one zarówno charakter obiektywny wynikający z faktu, że część tych osób opuszczała tereny wschodnie Rzeczpospolitej Polskiej w granicach z 1939 roku w czasie wojny. Pozostałe zaś utrudnienia wynikały ze świadomej polityki władz zarówno polskich jak i byłych Republik Radzieckich: Litewskiej, Ukraińskiej, które nie zamierzały dopuścić do powstania klasy średniej osób przesiedlających się do Polski, która oczywiście stanowiłaby potencjalne źródło oporu wobec nowej władzy.
4. Natoniewski
Winicjusz Natoniewski jest osobą, która odniosła obrażenia w dniu 2 lutego 1944 roku, w czasie pacyfikacji wsi Szczeczyn przez siły zbrojne Trzeciej Rzeszy Niemieckiej. W imieniu Winicjusza Natoniewskiego został skierowany pozew do Sądu Okręgowego w Gdańsku z żądaniem zadośćuczynienia za cierpienia fizyczne i psychiczne jakich doznał on w czasie pacyfikacji wsi, a które do chwili obecnej w sposób istotny utrudniają mu normalne funkcjonowanie. Wysokość żądanego zadośćuczynienia wynosi 1 mln zł. Wybór formy prawnej powództwa oraz sądu polskiego podyktowany został dotychczasowymi negatywnymi doświadczeniami osób, które z żądaniami odszkodowań występowały przed Sądami niemieckimi. Sądy RFN uznawały, że roszczenia pokrzywdzonych uległy przedawnieniu i w związku z czym oddalały powództwa.
5. Katyń
Sąd Federacji Rosyjskiej oraz organy prokuratury Federacji Rosyjskiej konsekwentnie odmawiają uznania popełnienia mordu na polskich żołnierzach w Katyniu za zbrodnię ludobójstwa. Federacja Rodzin Katyńskich wytypowała pilotażowo sprawy, w których zamierza wnieść skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przciwko Federacji Rosyjskiej celem uznania mordu katyńskiego za zbrodnię ludobójstwa i zasądzenie choćby symbolicznego zadośćuczynienia.
